Michel van der Plas, het alter ego van Ben Brinkel, had succes als auteur van cabaret-en liedjesteksten. Maar verscholen achter bekende vertolkers als Wim Sonneveld en Frans Halsema bleef hij een onbekende. Zijn weduwe Cella Brinkel richt, bijna dertien jaar na zijn overlijden, een monumentje op voor haar Ben.

Michel van der Plas was journalist, biograaf, vertaler, dichter en auteur van cabaret- en liedjesteksten. In al die genres had hij succes. Maar wie weet dat de conference Frater Venantius van Wim Sonneveld uit zijn pen kwam, net als liedjes als Kees en Voor haar van Frans Halsema? Verscholen achter de vertolkers bleef Van der Plas een onbekende.

Ben Brinkel kon het dichten niet laten maar deed dat nu onder een schuilnaam. "Het regende toevallig en dat bracht hem op Van der Plas. Michel vond hij een mooie voornaam. En daar zit je dan aan vast."

Michel van der Plas vond in zijn jaren bij Elsevier tijd om cabaret- en liedjesteksten te schrijven. En hij leverde hij tekstbijdragen voor Cursief, het radioprogramma dat 'schuin tegen de dingen aankijkt' dat van 1967 tot 1975 door de KRO werd uitgezonden.

Michel van der Plas had zijn reputatie als schrijver van cabaretteksten toen al lang bewezen door zijn samenwerking met Wim Sonneveld. "Enkele jaren na ons trouwen in 1952 werd aangebeld en stond Sonneveld voor de deur. Of mijn man thuis was. Dat was het geval, hij zat te schrijven. Sonneveld vroeg of hij hem af en toe een tekst kon leveren omdat hij zo mooi met woorden omging."

Het was het begin van een succesvolle samenwerking, waaruit behalve Frater Venantius de Tearoom-tango en de stalmeester van Paleis Soestdijk zijn voortgekomen. "Het ging geweldig tussen die twee. Ben kon zich heel goed verplaatsen in degene voor wie hij schreef, hij wist precies hoe het bij Sonneveld en anderen uitpakte. En Sonneveld kon er veel van maken. Ook met Frans Halsema ging het achter elkaar goed. Frans op de piano en hij zat er met een pen naast. Het was een prettige afwisseling met zijn werk bij Elsevier."

Dat Michel van der Plas altijd een pen in zijn hand had, was letterlijk. Nooit heeft hij op de computer geschreven. "Hij heeft een keer een typemachine mee naar huis genomen, hij staat hier nog. Hij typte met één vinger, maar hij moest een pen vasthouden. Alleen zo konden de woorden zoals hij zei op het papier vloeien. Hij is met een pen het graf ingegaan. Mijn zoon zei, mama hij kan niet zonder, doe asjeblieft een pen in zijn zak."

Dit is een verkorte versie van Evert Kooijs bijdrage aan afl. 10 van RECORDER, magazine over mediahistorie.
Lees hier het volledige artikel

Bladmuziek van composities op teksten van Michel van der Plas in onze collectie